Φθινόπωρο, ξεκινά τις εμφανίσεις του στην Πλάκα στη μπουάτ ”Θεμέλιο” μαζί με την Χαρούλα Αλεξίου, την Άννα Βίσση, τον Αντώνη Βαρδή και τον Πάνο Λαμπρόπουλο. Η βάση του προγράμματος είναι τραγούδια που αντικατοπτρίζουν το πολιτικό κλίμα της εποχής αλλά και ρεμπέτικα, τα οποία προσπαθεί να περάσει στον νεαρόκοσμο. Η επιτυχία είναι μεγάλη και τους ανάγκαζει να κάνουν τρία προγράμματα καθημερινά, προκειμένου να ανταποκριθούν στην προσέλευση του κόσμου.
Τον Οκτώβριο και το Νοέμβριο, συμμετέχει -μαζί με άλλους καλλιτέχνες- στις ιστορικές, ”ελεύθερες” συναυλίες του Μίκη Θεοδωράκη στο Στάδιο Καραϊσκάκη και στο Γήπεδο του Παναθηναϊκού.
Με τη Μεταπολίτευση, κυκλοφορεί ο δίσκος ”18 λιανοτράγουδα της πικρής πατρίδας” του Μίκη Θεοδωράκη και του Γιάννη Ρίτσου. Τα πρώτα τραγούδια του συνθέτη που κυκλοφόρησαν μετά την άρση της απαγόρευσης των τραγουδιών του.
Με την επιστράτευση, που ακολούθησε την εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο, θα «επιστρέψει» για δύο μήνες στο στρατό.
Κυκλοφορία νέου δίσκου με τον Σταύρο Κουγιουμτζή. Τίτλος του ”Μικρές πολιτείες”. Ανάμεσα στα τραγούδια του δίσκου συναντάμε τα “Του Κάτω Κόσμου τα Πουλιά”, το “Ήταν Πέντε, ήταν Έξι”, το “Το Πουκάμισο το Θαλασσί” και άλλα.
Ο Νοέμβρης του 1973 και οι μέρες της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, τον βρίσκουν να ηχογραφεί κρυφά, ύστερα από συνεννοήσεις με τον Μίκη Θεοδωράκη στο Παρίσι, τα ”18 λιανοτράγουδα της πικρής πατρίδας” του Γιάννη Ρίτσου. Αυτός ο δίσκος θα κυκλοφορήσει την επόμενη χρονιά.
Τον Οκτώβριο, κυκλοφορεί ο δίσκος του Απόστολου Καλδάρα ”Βυζαντινός εσπερινός”, σε στίχους του Λευτέρη Παπαδόπουλου και με τη συμμετοχή και της Χαρούλας Αλεξίου στις ερμηνείες.
Μια ακόμη συνεργασία με τον Σταύρο Κουγιουμτζή, στο ”Ηλιοσκόπιο”, σε ποίηση του Γιώργου Θέμελη και με τη συμμετοχή της Αιμιλίας Κουγιουμτζή στην ερμηνεία.
Συνεχίζεται η συνεργασία με τον Θωμά Μιχαηλίδη κι εγκαινιάζονται τα ”Νέα Δειλινά”. Στο σχήμα, εκτός από τον Γιάννη Πάριο και την Χαρούλα Αλεξίου, προστίθεται και η Δήμητρα Γαλάνη. Συμμετέχει στο πρόγραμμα μεγάλη κλασσική ορχήστρα με 40 μουσικούς από την Λυρική Σκηνή και την Κρατική Ορχήστρα. Και -μεσούσης της χούντας- το πρόγραμμα περιλαμβάνει πολλά ”απαγορευμένα” τραγούδια. Ύστερα από συνεχείς επισκέψεις και απανωτές ”συστάσεις” αστυνομικών στο χώρο – που, έτσι κι αλλιώς, κάνει προβληματική την προσέλευση του κόσμου – το μαγαζί κλείνει στις αρχές της άνοιξης του 1974.
Λίγο πριν τελειώσει η χρονιά, κυκλοφορεί ένας ακόμα δίσκος που μοιράζεται με τον Γιάννη Καλατζή, σε μουσική του Μάνου Λοίζου και στίχους του Λευτέρη Παπαδόπουλου: Το ”Να ‘χαμε, τι να ‘χαμε”.