Στη συνέχεια, στη Διαγώνιο, το σχήμα μεταβάλλεται. Ο Λουκιανός Κηλαηδόνης και η Τάνια Τσανακλίδου είναι εκείνοι που συμμετέχουν δίπλα στον Βασίλη Παπακωνσταντίνου και την Άλκηστη Πρωτοψάλτη που παραμένουν στο σχήμα.
Αρχές Σεπτεμβρίου, πραγματοποιεί λαϊκές συναυλίες στο θέατρο ”Κατερίνα” στη Θεσσαλονίκη, μαζί με την Βίκυ Μοσχολιού, τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου, την Άλκηστη Πρωτοψάλτη και την Βασιλική Λαβίνα.
Κυκλοφορεί με μεγάλη επιτυχία ο δίσκος με τα καινούργια τραγούδια του Γιάννη Μαρκόπουλου με τον τίτλο ”Σεργιάνι στον κόσμο”. Το τραγούδι ”Παραπονεμένα λόγια” σε στίχους του Μάνου Ελευθερίου κάνει μεγάλη αίσθηση και θα λειτουργήσει ως το εμβληματικό τραγούδι του δίσκου.
Το φθινόπωρο του 1978, στη Διαγώνιο, επιχειρεί σε συνεργασία με τον Γιάννη Μαρκόπουλο, μια μουσική παράσταση στηριγμένη σε καινούργια τραγούδια του συνθέτη που ακόμα δεν έχουν κυκλοφορήσει σε δίσκο. Μαζί τους η Γλυκερία, η Ελένη Βιτάλη και ο Χαράλαμπος Γαργανουράκης. Ένα πρόγραμμα ανατρεπτικό για τις συνήθειες της εποχής. Με αυτό, κάνει το επόμενο καλοκαίρι, ανοιχτές συναυλίες στην Αθήνα αλλά και στην υπόλοιπη Ελλάδα.
Παρουσιάζει ένα προσωπικό διπλό δίσκο ο οποίος στηρίζεται σε τραγούδια πολλών συνθετών. Τίτλος του δίσκου ”Οι Μάηδες οι ήλιοι μου” και μεταξύ άλλων, περιλαμβάνει τραγούδια αρκετών νέων δημιουργών.
Ο θάνατος του πατέρα του σε ηλικία 50 ετών, ένα ξαφνικό έμφραγμα της μητέρας του αλλά και η αίσθηση ότι πλέον στο χώρο άρχισε η επανάληψη, τον αναγκάζουν να διακόψει για ένα διάστημα τις εμφανίσεις του στην Πλάκα. Θα ταξιδέψει ιδιωτικά σε ολόκληρο τον κόσμο. Η πλέον καθοριστική επίσκεψη, είναι αυτή που πραγματοποιεί στη Μόσχα. ”Πήγα νωρίς, ευτυχώς, είδα κάποια πράγματα και ήρθα αλλαγμένος, όπως ήταν φυσικό” : θα δηλώσει σε κατοπινή συνέντευξή του.
Μια εποχή έντονα πολιτικοποιημένη, με άπειρες συναυλίες διαμαρτυρίας. Αυτό το κλίμα μεταφέρεται πολύ παραστατικά στη νέα του δισκογραφική συνεργασία με τον Μάνο Λοίζο σε στίχους του Φώντα Λάδη. Τίτλος του δίσκου που κυκλοφορεί τον Οκτώβριο, ”Τα τραγούδια μας”. Τα τραγούδια ”Πάγωσε η τσιμινιέρα” και ”Λιώνουν τα νιάτα μας” γίνονται οι ύμνοι των κινητοποιήσεων. Ο δίσκος ωστόσο, αντιμετωπίζει έντονα την λογοκρισία των ραδιοτηλεοπτικών μέσων της εποχής.
Την χειμερινή περίοδο 1975 -1976, αλλά και την αμέσως επόμενη (1976 -1977) η ομάδα του Θεμέλιου με επουσιώδεις αλλαγές, μεταφέρεται σε μια καινούργια, πολύ μεγαλύτερη μπουάτ με το όνομα ”Διαγώνιος”.
Η μεγάλη δισκογραφική στιγμή τη χρονιά του 1975, έρχεται προς το τέλος της. Κυκλοφορεί ο διπλός δίσκος ”50 χρόνια ρεμπέτικο τραγούδι”. Mε αιτία αυτή την έκδοση επανέρχονται πολύ έντονα στην επικαιρότητα κλασσικά αλλά και λιγότερο γνωστά ρεμπέτικα της περιόδου 1920-1955. Μ’ αυτόν το δίσκο καθιερώνεται στην ελληνική δισκογραφία η απονομή του πλατινένιου δίσκου, για πωλήσεις 100 χιλιάδων αντιτύπων. Ένας από τους συνεργάτες που βοήθησαν στην επιλογή του υλικού αλλά και στο ένθετο του δίσκου είναι και ο ”ρακοσυλλέκτης” Κώστας Χατζηδουλής. Ο συγκεκριμένος δίσκος έδωσε την εκκίνηση σε μεγάλο μέρος του κοινού και ιδιαίτερα στους νεότερους, να ψάξουν περισσότερο την ιστορία του ρεμπέτικου, να ανακαλύψουν τους συνθέτες του και τις πρώτες εκτελέσεις. Τροφοδότησε, επίσης, με υλικό ώστε να αρχίσει μία άνθηση των συγκροτημάτων που ασχολούνταν με αυτά τα τραγούδια.
Την άνοιξη κυκλοφορεί ο δίσκος ”Στα ψηλά τα παραθύρια” σε μουσική του Σταύρου Κουγιουμτζή.