Δουλεύει ήδη δύο σαιζόν στου “Στελάκη” στο Χαϊδάρι, αλλά ως θαμώνας των μπουάτ της Πλάκας τραγουδάει και για τις παρέες εκεί, όποτε παρουσιάζεται η ευκαιρία. Σε μια μπουάτ, που εμφανίζεται τότε ο Νίκος Δημητράτος στην οδό Μνησικλέους, γνωρίζει τον Μάνο…
Το Σεπτέμβριο του 1967 ηχογραφεί το πρώτο του τραγούδι από την εταιρία «Αυλός» του Γ. Περγαντή. Η «Προσμονή» σε μουσική του Βασίλη Αρχιτεκτονίδη και σε στίχους Παναγιώτη Καλαποθαράκου ηχογραφήθηκε σε ένα μικρό στούντιο στην οδό Μασσαλίας που είναι πάροδος της Σόλωνος. Το τραγούδι αυτό κυκλοφόρησε σε δίσκο 45 στροφών αλλά κόπηκε αμέσως και όχι τυχαία, από την λογοκρισία των συνταγματαρχών. Ο Γιώργος Νταλάρας θυμάται σχετικά…
Ο Βαγγέλης Περπινιάδης, φίλος του πατέρα του Γιώργου Νταλάρα, προσπάθησε να τον βοηθήσει να μπει στην δισκογραφία. Του έγραψε δύο τραγούδια και του πρότεινε να τα ηχογραφήσουν σ’ ένα στούντιο στα Εξάρχεια. Ο 17χρονος Γιώργος καθώς πηγαίνει στο στούντιο την…
Από το 1966 έως το 1967 επιχειρεί «ακροάσεις» σ’ όλες τις υπάρχουσες τότε δισκογραφικές εταιρίες. Τον απορρίπτουν… Την Δευτέρα 5 Δεκεμβρίου 1966 σ’ ένα διαγωνισμό όμως, που διοργανώνει το περιοδικό «Μοντέρνο τραγούδι και τηλεόρασις», στο θέατρο «Μινώα», παίρνει το πρώτο βραβείο, τραγουδώντας το «Ποιος δρόμος είναι ανοιχτός» του Γιάννη Μαρκόπουλου.
Ξεκίνησε το 1965 σε ηλικία 15 χρονών, παίζοντας κιθάρα και τραγουδώντας στο πάλκο “Στου Στελλάκη”, με τον βετεράνο Στέλιο Περπινιάδη και τον γιο του Βαγγέλη στο Χαϊδάρι.
Ο αδελφός του πατέρα του, του κάνει δώρο μια κιθάρα. Ήδη βλέποντας τον αδελφό του, σ ένα από τα ταξίδια του στην Ελλάδα, να παίζει κιθάρα, νοιώθει ζήλια… Αρχίζει να ασχολείται με την κιθάρα και σε λίγους μήνες έχει προχωρήσει…
Του αρέσει πάρα πολύ η θάλασσα και πολλά καλοκαίρια τα περνάει στην Σύρο ψαρεύοντας. Μάλιστα, όταν ήταν παιδί ήθελε να γίνει μηχανικός στα καράβια από την αγάπη που έχει στις μηχανές αλλά και στην θάλασσα. Έτσι, όταν τελείωσε το δημοτικό σχολείο παρακολούθησε μαθήματα για να γίνει μηχανικός στην τεχνική σχολή «Γαλιλαίος» της οδού Πειραιώς.
Ο αδελφός του φεύγει στην Ελβετία, έχοντας συμπεριληφθεί σ’ ένα από τα προγράμματα για την αποκατάσταση απόρων παιδιών που καθιερώνονται μετά τον πόλεμο. Μένει μόνος με την μητέρα του.
Πηγαίνοντας στην πρώτη δημοτικού έχει ήδη αρχίσει να δουλεύει. Δουλειές του ποδαριού που κάνουν οι πιτσιρικάδες της εποχής εκείνης. Παγοπώλης, νεωκόρος, μπακαλόγατος, «σάμαλι, παστέλι, κωκ» στους κινηματογράφους… Είναι μέσα στις επιλογές του σχολείου του για κάποιες «ακροάσεις» στο Εθνικό Ωδείο αλλά αυτή δεν θα αποδώσει. Στην Πέμπτη δημοτικού, θα επιλεγεί για την Βασιλική Χορωδία αλλά θα κοπεί για λόγους …κοινωνικών φρονημάτων, καθώς ο αδελφός της μητέρας του ήταν στο βουνό με το ΕΑΜ.
Από το 1950 έως το 1955, με την μητέρα του – η δική της καταγωγή είναι από την Σμύρνη, το γένος Χριστοδούλου – και τον μεγαλύτερο αδελφό του Χρήστο, περιπλανώνται για λόγους ανάγκης σε πολλές συνοικίες της πρωτεύουσας. Από την Κοκκινιά στο Χαϊδάρι κι από εκεί στη Νέα Ελβετία, στο Βύρωνα, στο Παγκράτι, στην Καισαριανή, στην Ηλιούπολη, στην Άνω Δάφνη, στους Καλογήρους.