ΜΑΝΩΛΗΣ ΓΛΕΖΟΣ «Ο ΠΑΡΤΙΖΑΝΟΣ»

Ο ΜΑΝΩΛΗΣ ΓΛΕΖΟΣ και ο ΛΑΚΗΣ ΣΑΝΤΑΣ τη νύχτα της 30ης Μαΐου του 1941 κατέβασαν τη ναζιστική σημαία από την Ακρόπολη. Μια πράξη που ο ηρωισμός της ξεπερνούσε τα όρια της τρέλας. Εκτός από τον συμβολισμό της, έδειξε τις δυνατότητες της αντίστασης και γέμισε την Ελλάδα με κάτι που έμοιαζε ξεχασμένο : ελπίδα και αίσθημα νίκης. Ο ΜΑΝΩΛΗΣ ΓΛΕΖΟΣ όμως δεν έγινε εθνικός ήρωας… Το αντίθετο μάλιστα. Πέρασε 16 χρόνια σε φυλακές και εξορίες και καταδικάκαστηκε δύο φορές σε θάνατο. Η Παγκόσμια κατακραυγή προς τις αποφάσεις των Ελληνικών Κυβερνήσεων και οι εξέχουσες προσωπικότητες της εποχής όπως ο ΠΙΚΑΣΟ, ο ΚΑΜΥ και ο ΣΑΡΤΡ ήταν η υπεράσπισή του. Μετά τη Χούντα οι διώξεις σταμάτησαν. Ο ΓΛΕΖΟΣ όμως μέχρι τα 96 του χρόνια δε σταμάτησε να ασχολείται με τα κινήματα και να παλεύει. «Το δυσκολότερο πράγμα για μενα είναι ότι ζω και οι φίλοι μου, οι άνθρωποι που πολέμησα μαζί τους και αντιμετωπίσαμε μαζί τον θάνατο, δεν ζούνε σήμερα», έλεγε. Γι’ αυτό κράτησε την υπόσχεση που δίνανε πριν τις μάχες και τις εκτελέσεις και έζησε έναν αιώνα και για εκείνους. Έπινε κρασί και για εκείνους. Άκουγε το θρόισμα του ανέμου και για εκείνους. Επομένως αυτό το τραγούδι είναι για τον ΜΑΝΩΛΗ ΓΛΕΖΟ αλλά και για εκείνους. Ευχαριστώ από καρδιάς τον ΓΙΩΡΓΟ ΝΤΑΛΑΡΑ για το κίνητρο και την εμπιστοσύνη. ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΚΥΡΑΜΑΡΓΙΟΣ